« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ »
  • تماس

بعثت، بهار آفرینش....

نوشته شده توسطكبري جعفري 14ام فروردین, 1398


وحی شد بر مصطفی برخیز، اقرأ باسم ربّک
ای حبیب من ز جا برخیز، اقرأ باسم ربّک
تیره شد رخسار گیتی، خیره شد دیو تباهی
چیره شد جهل عِما برخیز، اقرأ باسم ربّک

بزدگترین و زیباترین ره آورد مبعث،

قرآن کریم است…


بعثت، بهار آفرینش است…

عید سعید مبعث، آغاز راه رستگاری و طلوع تابنده مهر هدایت و عدالت ، بر همگان مبارکباد.

1554279646img_20190403_124905.jpg

یا مجیب المضطر......

نوشته شده توسطكبري جعفري 13ام فروردین, 1398


مهدی جان اگر بیایی …..


مهدی جان تو که بیایی نه زلزله ای خانه برانداز به پا می شود و نه سیل های مهیب جاری می شود، نه آسمان تازیانه ی کوبنده ی خویش را بر خانه ها خواهد کوفت، نه دریاها طغیان می کنند و نه آتش فشان ها فوران می کنند.

پس چگونه دعا نکنم برای آمدنت پس چگونه گریه و زاری نکنم برای رسیدنت، پس چگونه نوای ندبه را با اشک چشمانم در آدینه ها برای ظهورت به هم نیامیزم…!

مهربان من بیا بیا تا به آرامش برسد دنیایی که رسیدنت را فریاد می کشد و بینا شود چشمانی که آمدنت را به نظاره نشسته است..

برای نجات هموطنان عزیز سیل زده دعا کنیم ……..امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء …..یا مُجیبَ المُضطر …اَجب المُضطر ….بحق المُضطر و نحن له مُضطرون

1554151724img_20190402_005556_778.jpg

شیعه علی.....

نوشته شده توسطكبري جعفري 12ام فروردین, 1398


بشنویم و عمل کنیم!!


امام موسی کاظم علیه‌السلام می‌فرمایند:
اگر شیعیانم را زیر و رو کنم، جز ادعا چیزی دیگری ندارند و اگر آنان را آزمایش کنم سر از ارتداد درآورند و اگر ایشان را تصفیه نمایم از هزار نفر جز یک نفر خالص وبی غش نباشد و اگر غربالشان کنم با من جز خواص و نزدیکانم نمانند، فراوانند افرادی که برپشتی ها تکیه می زنند و می گویند: ما شیعه علی علیه‌السلام هستیم!!!

شیعه علی علیه السلام کسی است که کردارش گواه رفتارش باشد.

*روضه کافی ج1 ص471



شهادت جانگداز هفتمین ستاره تابناک. امامت و ولایت ،امام موسی کاظم علیه السلام بر همه شیعیان و عاشقانش تسلیت باد.

 

1554064354img_20190401_003246.jpg

راه پیشگیری از مشکلات زمان پیری

نوشته شده توسطكبري جعفري 11ام فروردین, 1398


حضرت ابراهیم علیه‌السلام فرمود:
وَإِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌؛[1]

و چون بیمار شدم، او مرا شفا مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بخشد.

به خاطر این است که بیماری‌ها و درمان‌های کسی که در مسیر توحید است با دیگران فرق دارد. این‌گونه افراد، شفا و درمان را مستقیم از خداوند می‌گیرند. البته بعضی از مردم، مطلب را خلط می‌کنند و بلافاصله می‌گویند: پس دکتر نرویم؟! در جواب باید گفت: مسیر این افراد با دیگران متفاوت است. کسی که در مسیر توحید است، بیماری یا مشکلی که برای او پیش می‌آید، بیشتر مربوط به خود او و مسیر او است، نه چیز دیگر. بنابراین با توحید زودتر درمان می‌شود تا با دارو. سر و کار آن‌ها با خدا است.

بعضی مواقع است که فقط کافی است برای آن شخصی که مشکل به وجود آمده است، تذکر حاصل شود تا این‌که درمان شود. این یک پله تنزّل‌یافته معنایی است که برای این کار می‌شود تصور کرد؛ البته معنایی دقیق‌تر هم دارد. از جمله مصادیق این قاعده مشکلات و مریضی هایی است که ما غالبا در آخر عمر پیدا می نماییم. ما اواخر عمر عمدتاً در مشکل قرار می‌گیریم که آن مشکلات را الآن با رجوع به خدا و دعا می‌شود برطرف کرد. آن مشکلات در اواخر عمر به ‌خاطر این است که یأس نسبت به مردم و توجه به حق‌تعالی پیدا کنیم و همچنین دفتر اعمال ما تصفیه شود. اگر ما در ایام عادی عمرمان درصدد کسب این سه زاویه باشیم، هم قبل از مرگ راحت‌تریم و هم می‌توانیم مرگ راحتی داشته باشیم.

کسانی که با سنن رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم آشناترند، این‌ها ذخیره‌ای برای ایام پیری آن‌ها می‌شود و در آن ایام نیز آرامش دارند؛ اما کسانی که به یمین و شمال می‌زنند و فقط در جمع‌کردن اصطلاحات و الفاظ هستند، مشکلاتشان نیز در اواخر عمر بیشتر است. اگر کسی بتواند معنا را در خودش روزبه‌روز ارتقا دهد جمع آن اصطلاحات اشکالی برای او ایجاد نمی‌کند؛ بلکه برای او مفید است؛ اما اگر کسی فقط به دنبال جمع الفاظ بوده است، در اواخر عمر دچار عوارضی می‌شود. دفتر مقدرّات بشر، آن‌قدر گسترده است که سرنوشت دو نفر مثل هم نیست؛ اما ورود به این دفتر برای انسان آسان نیست.

شیخ جعفر ناصری

1553977162img_20190331_001628.jpg

خوشگذران ها لذت ببرند.....

نوشته شده توسطكبري جعفري 10ام فروردین, 1398


امام علی(ع) می‌فرمایند: اهل تقوا در دنیا همانند خوشگذران‌ها لذت می‌برند
خدا خوشحال می‌شود بنده‌اش از نعمت‌اش استفاده کند، لذّت ببرد بعد از او تشکر کند

یکی از مقوله‌های مهم، حسن‌ظنّ(گمان خوب و خوش بینی) به خداست؛ خداوند بر اساس حسن‌ظنّ ما، نعمات و مقدّرات ما را تغییر می‌دهد. حالا چه کسی می‌تواند این حسن‌ظن را به خدا پیدا کند؟ کسی که تجربۀ شکر دارد. کسی که همیشه به‌خاطر نعمات، تشکّر می‌کند. رابطه انسان با خدا، مثل رابطه فرزند با مادر است؛ البته خیلی بالاتر از آن!

اگر همیشه به نعمات نگاه کنیم، نعمات‌مان زیاد می‌شود و حال‌مان هم همیشه خوب خواهد بود. ولی آیا می‌شود آدم در این دنیا همه‌اش خوش بگذراند بعد هم به بهشت برود؟ بله؛ نکند فکر کردی خدا از ما توقّع دارد حتماً اذیت بشویم و بعد، ما را به بهشت ببرد؟ نه، این‌طور نیست! سؤال: پس جهاد فی‌سبیل‌الله، عبادات، طاعات، انفاق در راه خدا و این سختی‌کشیدن‌ها چه می‌شود؟ اگر این سختی‌ها را با عشق انجام بدهی، سختی‌اش را حس نمی‌کنی و فکر نمی‌کنی که به‌زحمت افتاده‌ای.

 اگر یک مهمان بسیار عزیز به خانۀ شما بیاید که دوست داشته باشی خودت را برایش بکُشی، ده برابرِ حالت عادی کار می‌کنی و خسته هم نمی‌شوی؛ چون از سرِ عشق و محبت، داری زحمت می‌کشی. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرماید: اهل تقوا در دنیا همانند خوشگذران‌ها لذت می‌برند (فَحَظُوا مِنَ الدُّنْیَا بِمَا حَظِیَ بِهِ الْمُتْرَفُونَ؛ نهج‌البلاغه/27) خدا خوشحال می‌شود بنده‌اش از نعمت‌ها استفاده کند و لذّت ببرد و بعد، از او تشکر کند.

منبع: از بیانات استاد پناهیان